دوستان سلام، اميدوارم كه سالي نيك را شروع كرده باشيد و تا پايان با شادي و سلامتي ادامه دهيد.
شماها (غلط ادبياتي) را كه نه اما وبلاگ سه نقطه را پاك فراموش كرده بودم از بس كه استرسهاي ما ايرانيها زياد است اما طبق سابقه رمز عبور و نحوه ورود را فراموش نكرده بودم ( معلوم است هنوز پير نشده ام ). اميدوارم در هر كجاي سربازي و درس و زندگي و كار و مطالعه كه هستيد موفق بوده و باشيد.
شريعتي :
زندگي چيست؟
نان - ايمان - فرهنگ - آزادي - دوست داشتن
سرود آفرینش
در آغاز هیچ نبود، کلمه بود و آن کلمه خدا بود.
و کلمه، بی زبانی که بخواندش و بی اندیشه ای که بداندش چگونه می تواند بود؟
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود، و با نبودن چگونه می توان بودن؟
و خدا بود و با او، عدم، و عدم گوش نداشت، حرف هایی هست برای گفتن، که اگر گوشی نبود، نمی گوییم. و حرف هایی هست برای نگفتن، حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آرند. حرف هایی شگفت، زیبا و اهورایی همین هایند، و سرمایه ماورایی هر کسی به اندازه حرف هایی است که برای نگفتن دارد، حرف های بی تاب و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی قرار آتشند، و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند، کلماتی که پاره های بودن آدمی اند... اینان هماره در جستجوی مخاطب خویشند، اگر یافتند، یافته می شوند... و در صمیم وجدان او آرام می گیرند. و اگر مخاطب خویش را نیافتند نیستند، و اگر او را گم کردند، روح را از درون به آتش می کشند و دمادم حریق های دهشتناک عذاب بر می افروزند.
و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت، که در بی کرانگی دلش موج می زد و بی قرارش می کرد. و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟
هر کسی گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت. هر کسی دو تا است و خدا یکی بود. هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند هست، هر کسی را نه بدان گونه که هست احساس می کنند، بدان گونه که احساسش می کنند هست. انسان یک لفظ است که بر زبان آشنا می گذرد و بودن خویش را از زبان دوست می شنود. هر کسی کلمه ای است که از عقیم ماندن می هراسد و در خفقان جنین خون می خورد و کلمه مسیح است. آن گاه که روح القدس فرشته عشق خود را بر...و آن گاه مسیح را که آنجا چشم به راه شدن خویش بی قراری می کند می بیند، می شناسد، حس می کند و این چنین، مسیح زاده می شود، کلمه هست می شود، در فهمیده شدن، می شود و در آگاهی دیگری به خودآگاهی می رسد، که کلمه در جهانی که فهمش نمی کند، عدمی است که وجود خویش را حس می کند و یا وجودی که عدم خویش را.
و در آغاز هیچ نبود، کلمه بود و آن کلمه خدا بود.
عظمت همواره در جستجوی چشمی است که او را ببیند و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد و زیبایی همواره تشنه دلی که به او عشق ورزد و جبروت نیازمند اراده ای که در برابرش به دلخواه آرام گردد و غرور در آرزوی عصیان مغروری که بشکندش و سیرابش کند و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر جبروت و مغرور، اما کسی نداشت.
خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند؟ و خدا مهربان بود و چگونه می توانست مهر نورزد؟ بودن، می خواهد! و از عدم نمی توان خواست. و حیات انتظار می کشد و از عدم کسی نمی رسد و داشتن نیازمند طلب است. و پنهانی بی تاب کشف و تنهایی بی قرار انس. و خدا از بودن بیشتر بود و از حیات زنده تر و از غیب پنهان تر و از تنهایی تنهاتر و برای طلب بسیار داشت و عدم نیازمند نیست نه نیازمند خدا، نه نیازمند مهر، نه می شناسد نه می خواهد و نه درد می کشد و نه انس می بندد و نه هیچ گاه بی تاب می شود که عدم نبودن مطلق است اما خدا بودن مطلق بود و عدم فقر مطلق بود و هیچ نمی خواست و خدا غنای مطلق بود و هر کسی به اندازه داشتن هایش می خواهد و خدا گنجی مجهول بود که در ویرانه بی انتهای غیب مخفی شده بود و خداوند زنده جاوید بود که در کویر بی پایان عدم تنها نفس می کشید. دوست داشت چشمی ببیندش، دوست داشت دلی بشناسدش و در خانه ای گرم از عشق، روشن از آشنایی، استوار از ایمان و پاک از خلوص خانه گیرد و خدا آفریدگار بود و دوست داشت بیافریند:
زمین را گسترد. و دریاها را از اشکهایی که در تنهایی اش ریخته بود پر کرد و کوههای اندوهش را که در یگانگی دردمندش بر دلش توده گشته بود بر پشت زمین نهاد و جاده ها را که چشم به راهی های بی سو و بی سرانجامش بود بر سینه کوهها و صحراها کشید و از کبریایی بلند و زلالش آسمان را برافراشت و دریچه همواره فروبسته سینه اش را گشود و آه های آرزومندش را که در آن از ازل به بند بسته بود در فضای بی کرانه جهان رها ساخت.
با نیایش های خلوت آرامش سقف هستی را رنگ زد و آرزوهای سبزش را در دل دانه ها نهاد و رنگ نوازش های مهربانش را به ابرها بخشید و ازین هر سه ترکیبی ساخت و بر سیمای دریاها پاشید و رنگ عشق را به طلا ارزانی داد و عطر خوش یادهای معطرش را در دهان غنچه یاس ریخت و بر پرده حریر طلوع، سیمای زیبا و خیال انگیز امید را نقش کرد:
کوه ها قامت برافراشتند و رودهای مست از دل یخچال های بزرگ بی آغاز به دعوت گرم آفتاب جوش کردند و از تبعیدگاه سرد و سنگ کوهستان ها بگریختند و بی تاب دریا، آغوش منتظر خویشاوند، بر سینه دشتها تاختند و دریاها آغوش گشودند و ... در نهمین روز خلقت، نخستین رود به کناره اقیانوس تنهای هند رسید و اقیانوس که از آغاز ازل در حفره عمیقش دامن کشیده بود چند گامی از ساحل خویش رود را به استقبال بیرون آمد و رود آرام و خاموش خود را به تسلیم و نیاز، پهن گسترد و پیشانی نوازش خواه خویش را پیش آورد و اقیانوس، به تسلیم و نیاز لبهای نوازشگر خویش را پیش آورد و بر آن بوسه زد. و این نخستین بوسه بود.
و دریا تنهای آواره و قرارجوی خویش را در آغوش کشید و او را به تنهایی عظیم و بی قرار خویش، اقیانوس، باز آورد. و این نخستین وصال دو خویشاوند بود. و این در بیست و هفتمین روز خلقت بود و خدا می نگریست.
سپس طوفان ها برخاستند و صاعقه ها در گرفتند و تندرها فریاد شوق و شگفتی بر کشیدند و: باران ها و باران ها و باران ها!
گیاهان روییدند و درختان سر بر شانه های هم برخاستند و مرتع های سبز پدیدار گشت و جنگل های خرم سر زد و حشرات بال گشودند و پرندگان ناله برداشتند و پروانگان به جستجوی نور بیرون آمدند و ماهیان خرد سینه دریاها را پر کردند...
و خداوند خدا هر بامدادان از برج مشرق بر بام آسمان بالا می آمد و دریچه صبح را می گشود و با چشم راست خویش جهان را می نگریست و همه جا را می گشت و ...
هر شامگاهان با چشمی خسته و پلکی خونین از دیواره مغرب فرود می آمد و نومید و خاموش سر به گریبان تنهایی غمگین خویش فرو می برد و هیچ نمی گفت.
و خداوند خدا هر شبانگاه بر بام آسمان بالا می آمد و با چشم چپ خویش جهان را می نگریست و قندیل پروین را بر می افروخت و جاده کهکشان را روشن می ساخت و شمع هزاران ستاره را بر سقف می آویخت تا در شب ببیند و نمی دید، خشم می گرفت و بی تاب می شد و تیرهای آتشین بر خیمه سیاه شب رها می کرد تا آن را بدرد و نمی درید و می جست و نمی یافت و ...
سحرگاهان، خسته و رنگ باخته، سرد و نومید، فرود می آمد و قطره درشت اشکی، از افسوس بر دامن سحر می افشاند و می رفت و هیچ نمی گفت.
رودها در قلب دریاها پنهان می شدند و نسیم ها پیام عشق به هر سو می پراکندند و پرندگان در سراسر زمین ناله شوق بر می داشتند و جانوران، هر نیمه با نیمه خویش بر زمین می خرامیدند و یاس ها عطر خوش دوست داشتن را در فضا می افشاندند و اما ...
خدا همچنان تنها ماند و مجهول و در ابدیت عظیم و بی پایان ملکوتش بی کس! و در آفرینش پهناورش بیگانه. می جست و نمی یافت.
آفریده هایش او را نمی توانستند دید، نمی توانستند فهمید. می پرستیدندش اما نمی شناختندش و خدا چشم به راه آشنا بود.
پیکرتراش هنرمند و بزرگی که در میان انبوه مجسمه های گونه گونه اش غریب مانده است. در جمعیت چهره های سنگ و سرد، تنها نفس می کشید.
کسی نمی خواست، کسی نمی دید، کسی عصیان نمی کرد، کسی عشق نمی ورزید، کسی نیازمند نبود، کسی درد نداشت و ...
و خداوند خدا برای حرف هایش باز هم مخاطبی نیافت!
هیچ کس او را نمی شناخت، هیچ کس با او انس نمی توانست بست.
انسان را آفرید!
و این، نخستین بهار خلقت بود.
و امروز روزیست که دکتر در سی سال پیش مهاجر الی الله شد.
لیست کتب خریداری شده از نمایشگاه بیستم در بخش کتابخانه سایت دانشکده قرار گرفته است.
سری بزنید (باعث خوشحالی کلیه اعضای دانشکده خواهد بود!)
http://www.dpi.ir/education-library-books-fa.html
در آمريكا سفينه اي در فلان ساعت مشخص با فلان شرايط جوي براي فلان مقصد به پرواز در مي آيد و طبق برنامه بعد از دو ماه در فلان ساعت و فلان محل و با فلان شرايط خاص بر مي گردد.
در ايران مش حسن رفته نونوايي سر كوچه معلوم نيست كي بر مي گرده؟
به نقل از كتاب طرحي از يك زندگي نوشته همسر دكتر.
۱- شك داريد ۲- احتمال مي دهيد ۳- نمي دانيد ۴- مي دانيد
كه جبران شما باعث بدي توسط آن فرد در حق فرد ديگري گردد. چه مي كنيد؟
من ایرانیم
ماجراهای (...]
کتابخونه
نزدیکتر با او
نقاره چی
عکاس خونه
داستان کوتاه
با مخاطبان آشنا
روح و روان
مقالات اهل علم
مسابقات
تریبون آزاد
ورزش و سه نقطه
اتفاقات تالار
هذیان های میرزا
انجمن شاعرات ایران
کارتون ها و فیلم های نوروز 1386
تقویم سال 1386
هفت سین نیاکان
سايت تخصصي مهندسي پزشكي
آهنگ دست اول
شکلک مسنجر خیلی با حال
فروش Account Rapid share
انجمن وبلاگ نویسان مستقل ایران(اوما)
صدسال تنهایی (مریم)
قاصدک
دنیای موبایل
مدوسا
از ادبیات
بزرگترین مرجع الکترونیکی ایرانیان
ایپک
دوست خدا
دختران شرقی
شازده شرقی
سه نقطه :: محمد
آهنگ اوشین
آهنگ پرین
آهنگ جیمبو
آهنگ کارآگاه گجت
آهنگ بچه های مدرسه والت
آهنگ چوبین
آهنگ خوب،بد،زشت
آهنگ بابالنگ دراز
آهنگ دکتربالتازار
ببین دیگه چی داریم
(آهنگ شماره 18)