سه نقطه عزیز! سلام!

می بینی عجب دنیای بی اعتباری است؟ هی از بچگی در گوشمان خواندند به این عجوزه بی داماد اعتماد نکن که به کسی رحم نمی کند. ولی کو گوش شنوا! حالا هم که خودت و خودم شاهد بی وفایی اش هستیم. می بینی؟همه یاران خرامیدند و رفتند! فقط خودت ماندی و خودم و به قول معروف "علی ماند و حوضش"/

خوب معرفت دوستان هم از همین جا معلوم شد. "هر کسی کار خودش بار خودش آتیش به انبار خودش"

یکی به دنبال عیال و دیگری به دنبار کار و آن یکی به دنبال درس و مکتب. ظاهرا از بین این جماعت، بیکار تر از همه من بینوا بوده ام و خودت. به جان تو که می خواهم بالای جانت جان نباشد ، چقدر به حال حماقت من و تو خندیده اند و در پستوی دلشان زمزمه کرده اند که سه نقطه را که خودمان کشتیم و چند وقت پیش چال کردیم پس این بنده خدا نفهمید؟ البته از تو چه پنهان که زنده به گورت کرده اند و هنوز با خبر نشده ای... بله!

سه نقطه خوبم! ما با هم خاطرات خوبی داشتیم. و آن موقع که زیاد بودیم چه نقشه های که برایت نداشتیم. اما حالا فقط من مانده ام و اسمی از تو و بیخود نگفته اند که " یک دست صدا ندارد"

می دانی چقدر عذاب آور است وقتی می آیم سراغت و در احوال سوت و کورت گاهی اوقات صدای جیرجیرک می شنوم. کو آن همه ذوق و شوق و برنامه؟ ای بابا ! راست گفته اند که یاران واقعی در روزگاران سخت شناخته می شوند.

همه گفتند که روزگار سه نقطه تمام شد. باور نمی کنم! تو همیشه هستی مثل یک خاطره خوب در ذهن و قلب من که تا آخر بود و بقیه که اول قیف زیاد بودند و از سوراخ آن رد نشدند و از همان بالا پریدند بیرون!

اما خوب چه می شود کرد. وقتی نه سازی هست نه نوازنده ای بهتر است شنونده ای هم نباشد. هر چه نباشد سه نقطه یک زمانی مال همه بود نه مال یک نفر. ادامه راه تک نفری تنها شکنجه روحی است و من هم که مازوخیسم ندارم که خودم را مجروح کنم هر چه نباشد این روزگار به اندازه کافی به آدمیزاد زخم می زند.

آخر کلام اینکه حالا که همه بهانه ای و مشغله ای برای خود دست و پا کرده اند من هم چیزی برای خود می تراشم به یاد سه نقطه عزیزم و می روم. تنها نوشتن سه نقطه نمی خواهد ! پس نخود نخود هر که رود خانه خود!

(آهنگ شماره 18)